29 Mayıs 2015 Cuma

ÇAP AĞ LAV, ÇAP (ІV)

- Tur yeriñden… vaqtımız saniyesinece esapta…
- Qayda?
-Ufuqqa.
- Ufuq qayda?
- Yetip barsaq, körermiz.
- Körermiz?
- Ufuqnıñ nerede olğanını özüñ bilesiñmi?
       -  Bilmeyim.
- Bilmeysiñ?

- …Lâkin anda vaqtı-saatinde yetip barmaq kerekmiz.
- Biz, ğaliba, endi ketemiz… Evden ne vaqıt çıqtıq?
- Bilmeyim.
- Mına biz adımlaymız. Bir… eki… bir… eki…
- Adımlaymız.
- Qayda?
- Ufuqqa doğru.
- Ufuq nedir?
- Bilmeyim. Lâkin, her alda, o, mağlübiyet degil…
- Mağlübiyet degil?
- Ğalebe de degil.
- Ğalebe de degil?
- Lâkin mağlübiyet de degil!
- Belki, seniñ ufuq degen ufuqıñ soñki noqtadır, soñki nefestir, belki, eceldir? Qabir üstüne septirilgen soñki avuç topraqtır?
– Belki, soñki noqta… belki, soñki nefes… belki, ecel… belki,  qabir üstüne septirilgen soñki avuç topraq… Lâkin mağlübiyet degil…
- Ecel mağlübiyet de! Ecelden ğalebe ola bilirmi?
- Bilmeyim… Lâkin yolnı devam ettirmek kerekmiz. Toqtamaq mümkün degil. Bu yolda toqtamaq ve kerige qaytmaq ecelden beter!
- Ufuq soñki noqta, soñki nefes. Ufuqqa yetmek – ecelni öz elleriñnen bağrıña basmaq demektir.
- Belki de, şay…
- Öyle ise toqtamaq ve şu yerniñ özünde ecelniñ közlerine baqmaq… onu bağrıña basmaq… yahşı degilmi?
- Belki de, şay… Lâkin, ufuq – mağlübiyet degil…
- Ğalebe de degil.
- Adımlamaq, areket etmekniñ özü ğalebeden  biñ kere yahşı… bu başqa… tamamile başqa ğalebe…
- Lâkin soñki noqta – soñki noqtadır… o nasıl iste-tüste olmasın – soñki noqta eceldir.
- Belki de, şay… Lâkin toqtamaq, kerige qaytmaq da mağlübiyet…
- İç bir şey añlamayım.
- Neni añlamaysıñ?
- Ufuqta kim bar, ne bar…
- Soñki noqta, soñki nefes…
- Ecelni yeñmek içün öz ecelini kim aşıqtıra? Aqılğa yatacaq şey degil…
- Men de çoq kestirip olamayım…. Lâkin adımlamalımız…
- Bugün cuma…
- Soñ, ne olğan?
- Cumağa barmalı.
- Ne içün?
- Özüñ yigirmi yıl evelsi ne degen ediñ?
- Toqtama… Cuma namazını ufuqta qılacaqmız.
- Ne içün? Kim içün?
- Bilmeyim…
- Ufuqta cami barmı?
- Bilmeyim…
- Baq, etrafta sıra-sıra evler degil de, camiler tura… Qapıları açıq … Bu tarafqa baq, o tarafqa baq… Küzgüdeki yansılar kibi biri-birine beñzeyler…
Camiler bizge beñzeyler… Olar tıpqı bir bütünlikday… biz olarnı körmeymiz… Çünki  biz… çünki sen… toqtama, deysiñ… Olar ise bizni köreler…
- Olar bom-boşlar…
- Toqtayıq… eñ olmağanda camilerden birine kireyik… Cami sen ve men ile tolar… quvanır… Ekimiznen tolğan cami içinde namaz qılayıq…
- Yoq…
- Ufuqnıñ artında cami yoqtır da!..
- Camilerge kirecek vaqıtımıznı çoqtan elden qaçırdıq, ğayıp ettik. Endi ise… Şimdi ise… vaqıt yoq…
- Camiler bizni bekleyler…
- Biz camilerden qaçamız da…
- Vaqıtnı qaçırdıq… vaqıt bizden qaçtı…
- Ne içün qaçtı?
- Bilmeyim…
- Qaçmadı!..
- Bilmeyim…
- hayat daha bitmedi… Qaranlıq olsa da, bir boşluq olsa da… bitmedi...
- hayat…
- hayat? hayat nedir?
- Bilmeyim… öz vaqtında bilmek kerek edi.
- hayat – bu biz bilgen hayat degil. hayat başqa şey… Bu – hayat degil…
- Toqtama… üstümizden külerler…
- Kim külecek? Şaşmalama… aşıqma… suratnı eksilt…. Biz adımlaymız… çapamız…
- Çapamız? Demek, çapmaqnı devam etecekmiz.
- Ne içün?
- Suratnı eksiltmek – ecelni quvandırmaq demektir… Baq, her kes çapa… Kimse suratını eksiltmey.
- her kes çapmay… baq, anavı meydanda adamlar topar-topar yüreler… anavılar ise dondurma aşaylar…
- her kim kendi mañlayında yazılğan yazınıñ kölgeleri astında yüre…
- Demek, yürmek mümkün… çapmaqnı toqtatayıq…
- Yoq… her kimniñ öz ufuğı bar… Olar bizday… bizimnen yan-yanaşa çapıp olamaylar… biz de olarnıñ yanında bir boşluqmız…
- Men bellesem, olar yürmeyler… olar da tamam biz kibi çapalar… Lâkin turğan yerlerinde çapalar…
- Ne içün şay, dep belleysiñ?
- Olar da ağır-ağır nefes alalar, ne ögge, ne artqa adım atıp olalar.
- Turğan yeriñde de çapmaq ve atta… qoşuda ozmaq mümkün…
- Mantıq yoq, deycek olasıñmı? Bir yerde taptalıp turmaqnıñ öz mantığı bar…
- Olar iç bir vaqıt iç bir yerge barıp yetalmaycaqlar… Bunda nasıl mantıq bar?
- Belki de, mantıq yoqtırdır…
- Olar soqurlar…. Meydan ehli her daim soqur ola… Meydan ehli sağ ve solnı bilmey… O, ne yolnı, ne de yol köstergiçini köre. Köre bilgen olsa edi…
- Meydan ehliniñ közleri soqur olmasaydı… yol köstergiçlerini mıtlaqa körer edi…
- Yol köstergiçleri degil, aksine ruzgârlarnıñ oynaşları…
- Ya bizim yoldaki köstergiçler doğru yolnı kösterelermi?
- Bilmeyim… her alda biz bir yerde taptalıp turmaymız… Biz ögge doğru… ufuqqa doğru ketemiz…
- Bizim alel-acele ketmemizniñ manası-mantığı bumı?
- Bilmeyim… lâkin meydan ehline her şey bir kapik… Şam  yolu tüm-tüz… o tüşünmey, fikir etmey… Tüşünmege, fikir etmege istemey… Meydan ehline köstergiç olsa yeter… Köstergiçni körsin, körmesin – oña bu elverişli…Oña ne yol qıdırmaq kerek, ne de yol köstergiçini…
- Yañlış yoldan kete bileler de!..
- Yañlış yol olmay… Yollarnıñ hepisi ufuqqa alıp keleler.
- Demek, biz ufuqqa doğru yolnen ketemiz… Barıp yetecekmizmi? Yoqmı?..
- Bilmeyim…
- Demek, yol - olsun yañlış, olsun doğru, nasıl olsa olsun – hepisi bir ufuqqa alıp ketecek, öylemi?
- Ebet.
- Aysa, yol köstergiçleriniñ ne keregi bar? Camilerniñ ne keregi bar? Olar da yol köstergiçleri de!..
- Kerek. Camiler adamlarğa yol köstereler…
- Qayda alıp baracaq yolnı?
- Ufuqqa.
- Ya sen özüñ: yol nasıl olsa olsun, hepisi bir ufuqqa alıp kelecek, dediñ de!..
- Doğru, ayttım…
- Şay eken, mana-mantıq qayda?
- Adamlar başqa-başqa yollarnen olsa da, ufuqqa barıp yetmeliler. Ufuq artında ise…
- Bunı kim tüşünip çıqardı?
- Köstergiçlerni yollarğa pekitken adamlar…
- İç bir şey añlamayım... ne içün?
- Adamlar yol köstergiçlerini pekiteler, yeller olarnıñ yönelişlerini deñiştireler.
- Kimdir köstergiçlerni tüzetip turmalı.
- Tüzetecek adamnı taparsıñ ama, ya o yellerni nasıl baş etip olursıñ? Yeller yol köstergiçlerini tüzetecek adamlarnı da çette boş qaldırmaylar… Yer kürresi aylana…
- Menim başım kibimi?
- Bilmeyim… Lâkin nevbetteki daqqa, saniye bu yerde tursın, nevbetteki anniñ özü her şeyni alt-üst etip taşlay bile…
- Amma dünyada ne içündir iç bir şey deñişmey…
- Deñişmey… yollarnıñ hepisi  ufuqqa alıp keteler. Bunı kimse deñiştirip olamay… deñiştirmege qadir degil…
- Bu qadar eminlik! Sen ufuqta oldañmı?
- Yoq, lâkin mıtlaq barıp yetecekmiz…. Epimiz anda barıp çıqacaqmız, iş körme!
- Barıp yetecekmiz… Ya ufuq – soñki noqta, soñki nefes de! Ufuq – ğalebe, ufuq – ecel de! Toqta… toqta… aşıqmağa ne acet bar… Bu qadar çapmaqtan, acele etmekten ne fayda? Sıra-sıra turğan camiler de biteyata… Anavı yerçikte çoqraq bar, ğaliba… Anda bir tınış alayıq… Nefesimiz özüne kelsin…Ana-mına degence cuma namazı başlanır… Bol-sal paklenip, abdest alıp, eñ olmağanda eñ soñunda turğan, içine bir adam sığacaq qadar kölemli olğan kiçkeneçik camige kireyik, namaz qılayıq… dua oquyıq… Qapısı açıq caminiñ yanından keçip ketmek olmaz…
- Sen şaştıñmı, yoqsam? Toqtamaq – ecel!
- Ögde çapıp keteyatqanlarğa baq… Birisi toqtap,  yal alamı?.. Camige kiremi?.. Ne içün toqtasın… ne içün camige kirsin?..
- Nefesim nefesime yetmey… toqta…
- Bu pek havflı… arttan çapıp keleyatqanlar basıp, ezip taşlarlar… Muqayt ol!.. Sağğa-solğa baqmağa vaqıt qalmadı…
- Nefesim… ava yetişmey… maña ava kerek… ava… Men, ğaliba, ufuqqa yetip keldim… Bağışla meni…. Men toqtaycam…
- Yoq… yoq… Özüñni qolğa al…
- Ayaqtan kesilem… nefes…ava…
- Qolğ al özüñni!.. aç közleriñni… baq…anda zumrüt kibi yem-yeşil bayırnıñ artından minareniñ altın ucları körüneler…
- Nasıl bayır… qayda?
- Aa-na… aaaa-na… zumrut kibi bayırnıñ üstünde… Safiye… Safiye tura… Öz Yusufını bekley…
- O, Safiye degil… o bayır degil…. Anda özençik aqa… suv yerine… suv yerine… şingen, qaynaq çelik aqa… ufuq anda degil…
- Yol köstergiçlerine baq…
- Yol köstergiçlerinde özençik kösterilmegen… ufuq qayda?.. Men, ğaliba, öz ufuğıma yetip keldim… Ufuq bumı?.. Cami qayda?.. Safiye, meni… camige… alıp bar…
- daha azaçıq… çap…çap… cumağa keç qalayatırmız… arttan keleyatqanlar acuv nedir bilmeyler… basıp, ezip, yoğurıp, keçip keterler… Soqur… olar soqur ve sağır…çap… çap… toqtama… Toqtamaq – ecel… ufuq – mağlübiyet degil… çap… mına… mına… Safiyeniñ inceçik saçlarınıñ teli kibi ufuq… Ufuq inceçik saçnıñ teli… onuñ artından… onuñ… o tarafında… çap, Ağ-Lav… çap… anda ne bar?
- Yoq… yoq… ufuqnıñ saç kibi… ince telini üzüp olamaycam… Ağ-Lav… Yusuf…
- Üzeceksniñ… mına soñki noqta… soñki nefes… quvetniñ… hayatnıñ soñki tamçısı… bir… eki… Ana, maşalla!.. Sen öz Ufuğıña yettiñ… Sen endi ufuq artındasıñ… Men ruhum. Endiden soñ meni kimse, atta sen bile körmeyceksiñ…
Действия:

0 коммент.:

Yorum Gönder