2 Haziran 2015 Salı

ÇAP, AĞ LAV, ÇAP!.. (II)

Yusuf yarı gece maalinde töşegine nasıl barıp, yıqılğanını hatırlaycaq oldı. Közlerini pencerege tikip, hayli vaqıtqace qarışıq tüşünceler sarımında yattı. Safiye de üstüne küneş qondurmağan qodasını bugün çoq raatsızlap oturmadı. Yalıñız raatlıq künü olğanı içün degil. Özbekistanda yaşığanlarında da tıpqı şay edi. Yusufnen ta nişanlı yürgen vaqıtlarında anasınıñ oña: "Qızım, aqılıñda tut, qocan öz tüşüncelerinen meşğul olğanda, onı iç bir vaqıt raatsızlama. Kerek, dep tanısa,
  aytacağını özü aytır. Amma aksine yapsañ, onı yerli-yersiz suallernen türtküçlep tursañ, öz yolunen dos-doğru ketken adamnıñ ögünden apansızdan keçken qara mışıqday onı abdırata berseñ, gölüñde suvuñ iç bir vaqıt sakin-mulâyim turmaz", degen sözlerini qulaqlarına sırğı etip taqqan Safiye özüni "qara mışıqqa" oşatqanınamı, kim bilsin nege, külümsirep yataq odasınıñ qapısını yavaşçıqtan qapatıp, qızınıñ odasına kirip ketti. Kökten engen melekday, şırın-tatlı yuqlağan qızına köz taşladı. "O da yetişeyatır…", dep köküs tarttı. Yoq, yoq, onıñ köküs tartması qasevetten degil de, ziyadesinen quvançtan edi. "Barem, çastına babası kibi bir insaflığa tüşseydi, sabiyçigim…", dep qızınıñ yorğanını tüzetti.
- Safiye, qaydasıñ şu, Safiye?
- Turdıñmı, aqayçığım? Dün aqşam pek tüşünceli ediñ. Hayır ola, kene şu esabat meselesimi?
- Er şey yahşı… er şey güzel ama… Cengemniñ cartı cayuvı kibi cayılıp cata bergenim… Saat qaç oldı?
- Bugün raatlıq künü, saatler de raatlanalar, - qocasınıñ şaqasına şaqanen cevap berdi Safiye.

Safiye aqayınıñ sabaleyin aytqan şaqalarına vallayı, bala kibi quvana: demek, er şey hayırlısınen, demek yañı kün yañı, taze keyflernen devam etecek.

Yunus Qandım
Действия:

0 коммент.:

Yorum Gönder